Main Menu

Ινδία-Πακιστάν: Επιστροφή του στρόφαλου της Ιστορίας

 

Τα τελευταία γεγονότα που έχουν συμβεί σε αυτό το ρήγμα της ινδικής υποηπείρου και η μικρή μονομαχία μεταξύ των ενόπλων δυνάμεων των δύο χωρών στο Κασμίρ παρά το πνεύμα χαλάρωσης που ακολούθησε, ευτυχώς, αντανακλούν μια επιστροφή στρόφαλου της Ιστορίας.

Θα έπρεπε να γίνει κατανοητή η γεωπολιτική στην περιοχή αυτή από την άποψη της διαλεκτικής μεταξύ της ανθεκτικότητας του Ισλάμ και της ροπής των μη μουσουλμανικών δυνάμεων να καταπολεμήσουν αυτή την ανθεκτικότητα. Μια τέτοια διαλεκτική βρίθει γεωστρατηγικών και πολιτικών εκτιμήσεων.

Εξετάζοντας καταρχάς και γρήγορα αυτές τις θεωρήσεις: το Πακιστάν ιδρύθηκε το 1947 ως «προφητικό» και σωτήριο έργο για να σώσει το ινδικό Ισλάμ από την αναβίωση της ινδουιστικής ψυχής που κρυβόταν στο κίνημα ανεξαρτησίας της Ινδίας .

Τα γράμματα του ονόματος του Πακιστάν έχουν ειδική σημασία: K για «Kasmir (Κασμίρ), Π για Πουντζάμπ, Α για Αφγανία (Afghania, περιοχές των Παστούν), Σ για Σιντ (Sindh) και Τ για «ταν»» στο Μπαλουχιστάν. Ως εκ τούτου, παρατηρούμε ότι το Κασμίρ είναι μια βουλγάτα ταυτότητας για το Πακιστάν.

Δύο πόλεμοι θα ξεσπούν μεταξύ των δύο χωρών και θα προκληθούν από το ζήτημα του Κασμίρ. Το 1947, η γραμμή ελέγχου χωρίζει αυτή την επαρχία στα δύο. Περεταίρω, αυτή η επαρχία είναι ο πύργος νερού της ινδικής υποηπείρου. Ο Ινδός Ποταμός έχει την πηγή του στα Ιμαλάια και διασχίζει το Κασμίρ για να τελειώσει στο Πακιστάν εκβάλλοντας στην Αραβική Θάλασσα. Αυτός ο πύργος νερού είναι ζωτικής σημασίας για το Πακιστάν.

Εξάλλου, η κατοχή όλου του Κασμίρ θα επίτρεπε στην Ινδία να έχει πρόσβαση στην Κεντρική Ασία και το Αφγανιστάν, ενώ θα εμποδίζει το Πακιστάν να έχει σύνορα με την Κίνα, υπονομεύοντας τα σχέδια για έναν οικονομικό δρόμο μεταξύ αυτών των δύο χώρων.

Ως εκ τούτου, το Κασμίρ γίνεται το θέατρο σποραδικών αλλά συνεχών επιθέσεων της Jaish-e-Mohammed (JEM) και της σύμμαχου της Lashkar-e-Taiba (LET) έναντι του Ινδικού στρατού. Στόχος αυτών των δύο οργανώσεων είναι η προσάρτηση ολοκλήρου του Κασμίρ στο Πακιστάν και υποστηρίζονται από τις πακιστανικές υπηρεσίες πληροφοριών.

Θα μπορούσαμε να σταματήσουμε εδώ. Αλλά ο σύγκρουση μεταξύ Πακιστάν και Ινδίας δεν αφορά μόνο γεωστρατηγικούς λόγους. Παρακολουθώντας από κοντά την υποστήριξη των Ηνωμένων Πολιτειών προς την Ινδία σε αυτές τις αναμετρήσεις θεωρηθέντας την ως στρατηγικό σύμμαχο, την μυστική στρατιωτική συνεργασία μεταξύ του Ισραήλ και της Νέο Δελχί και τις προνομιούχες πολιτικές σχέσεις και σχέσεις για την ασφάλεια μεταξύ της Σαουδικής Αραβίας και του Πακιστάν, μπορεί κανείς να δει από κοντά ότι το πραγματικό πρόβλημα δεν είναι άλλο παρά η σύγκρουση μεταξύ του ισλαμικού πολιτισμού και άλλων πολιτισμών (ινδικού και ιουδαιο-χριστιανικού).

Στο βιβλίο του για την ινδική Ιστορία, ο Νεχρού, ένας από τους ιδρυτές της Ινδίας, διατυπώνει δύο βασικές ιδέες που μας επιτρέπουν να κατανοήσουμε πολλά πράγματα όχι μόνο για την Ιστορία της χώρας αλλά και για το μέλλον της ινδικής υποηπείρου.

Πρώτον, θεωρεί ότι στην ιστορία της Ινδίας, ο ινδουιστικός πολιτισμός, η ύπαρξη του οποίου χρονολογείται από την αυγή του χρόνου (εποχή των πυραμίδων και των Σουμερίων) θα πρέπει να γνωρίσει έκρηξη στη σύγχρονη εποχή και ότι το Ισλάμ δεν ήταν παρά μόνο μια εξωτερική προσθήκη, τεχνητή και ξεπερασμένη.

Το δεύτερο στοιχείο είναι γεωστρατηγικής φύσης: για τον Νεχρού, τα βόρεια σύνορα της Ινδίας δεν είναι παρά μόνο τα Ιμαλάια και ως εκ τούτου, δεν αναγνωρίζει την ύπαρξη οποιουδήποτε κράτους που βρίσκεται κάτω από αυτά τα σύνορα (Μπουτάν, Νεπάλ) .

Εξαιτίας αυτού, Το Πακιστάν γίνεται για την Ινδία όχι μόνο περιφερειακό αντίπαλο, αλλά και απειλή για την προβολή της ινδικής εξουσίας στην Κεντρική Ασία και πέρα ​​από τα Ιμαλάια. Ο ινδικός επεκτατισμός στην περιοχή αυτή προκάλεσε την δυνατή κινεζική παρέμβαση το 1962.

Ωστόσο, η πραγματική ιστορία της της ινδικής υποηπείρου δείχνει ότι το Ισλάμ το οποίο ξεκίνησε να εισέλθει στην Ινδία τον 10ο αιώνα, έχει γίνει πλήρως αποδεκτό από τους Ινδούς που απέρριψαν τον Βουδισμό και είχαν βαρεθεί τον Ινδουισμό, όχι μόνο μέσω της αλλαξοπιστίας εκατομμυρίων Ινδών κατά τη διάρκεια του Μεσαίωνα, αλλά και ζώντας σε αρμονία με τους νέους Τούρκους κυρίαρχους της Ινδίας.

Η άφιξη του Ισλάμ στην Ινδία ήταν ένα από τα μεγαλύτερα γεγονότα στην Ιστορία.
Κανένας λαός ή πολιτισμός δεν μπορούσε να εισέλθει στην ινδική υποήπειρο μετά τη μυθολογική εποχή του Αλεξάνδρου.

Για δύο αιώνες (7ος και 9ος), οι μουσουλμάνοι (Αββάσίδες, Σαμανίδες) επέβαλαν σταδιακά μια διαρκή παρουσία στο Αφγανιστάν και την Τρανσσοσικιά. Η Κεντρική Ασία έγινε μουσουλμανική στέπα μετά την μεγάλη ήττα της Κίνας στη μάχη του Ταλάς.
Τον 8ο αιώνα, εισήλθαν στη Σίντ στην κάτω κοιλάδα του Ινδού Ποταμού. Τον 10ο αιώνα, οι Τούρκοι Γκαζναβίδοι (από το όνομά του πρώτου κατακτητή, Μαχμούντ Γκαζνί) που προσηλυτίστηκαν στο Ισλάμ για να ξεφύγουν από τη δουλεία, κατάσχεσαν το Πεσαβάρ και τη λεκάνη του Γάγγη.

Ο λόγιος αλ-Μπιρουνί που συνόδευε τους κατακτητές, κατάλαβε ότι στην Ινδία, η εισαγωγή του Ισλάμ ευνοήθηκε από το πολιτικό κατακερματισμό αυτής της χώρας διαιρεμένη μεταξύ αντίπαλων αρχόντων. Ο διάδοχος του Μαχμούντ, Μωάμεθ ντε Γκωρ, συνέχισε την κατάκτηση το 1190 αρπάζοντας το Καναού, το Μπενάρες και βασίλεια της Βεγγάλης. Εκείνη την εποχή, το Κασμίρ παρέμεινε ένα από τα ιερά της λογοτεχνίας της Σανσκριτικής και διέφυγε από την κατάκτηση. Τα υπόλοιπα νότια βασίλεια διέφυγαν προς τις ακτές.

Ο Αλ-Μπιρουνί

Ξεκινάει τότε η υπέροχη ιστορία του σουλτανάτου του Δελχί το 1206 που εκτείνεται στο κέντρο και νότια της Ινδίας. Το τελευταίο ινδουιστικό Βασίλειο Vijayanagara υπέκυψε το 1565. Οι σουλτάνοι του Δελχί έπαιξαν καθοριστικό ρόλο στην εξάπλωση του Ισλάμ και υπερασπίστηκαν την ινδική υποήπειρο από τους Μογγόλους εισβολείς που εγκαταστάθηκαν στο Ιράν τον 13ο αιώνα. Η περσική γλώσσα γίνεται γλώσσα μάθησης αντί της σανσκριτικής.

Αλλά το πιο σημαντικό, οι νέοι μουσουλμάνοι ηγέτες της Ινδίας δεν ανάγκασαν τους Ινδούς υποκείμενους τους να αλλαξοπιστούν στο Ισλάμ σύμφωνα με τις αρχές της ισλαμικής θρησκείας. Αυτό το πνεύμα ανοχής ήταν η καλύτερη συμβολή των μουσουλμάνων στην Ινδία, ενώ οι παλιοί Ινδοί άρχοντες επέβαλαν ένα σύστημα κοινωνικού διαχωρισμού με το σύστημα των καστών. Αυτό το σύστημα προϋπήρχε πολύ πριν της άφιξης του Ισλάμ, αφού ο Αλ-Μπιρουνί ο οποίος ήταν προσεκτικός παρατηρητής της πρώτης μουσουλμανικής κατάκτησης το είχε παρατηρήσει στα ινδικά βασίλεια.

Η αντικατάσταση του σουλτανάτου του Δελχί με την μογγολική αυτοκρατορία μετά τη μάχη του Πανιπάτ το 1526 δεν κάνει τίποτα άλλο παρά να ενισχύει τη κοσμική μουσουλμανική παρουσία στην Ινδία. Η Ινδία της οφείλει ταυτόχρονα με συμβολικό και πολιτισμικό τρόπο τη μεγαλοπρέπεια του μνημείου Taj Mahal. Η κοσμική παρουσία του Ισλάμ στην Ινδία συνεχίζεται και μειώνεται με την άφιξη των Ευρωπαίων (Πορτογάλων, Ολλανδών που ιδρύουν την εταιρεία της Ινδίας και τέλος των Βρετανών).

Θα στραφούμε τώρα σε ένα σημαντικό γεγονός που μας επιτρέπει να εξηγήσουμε εκ των υστέρων τι συνέβη αργότερα στην Ινδία. Η σημερινή εικόνα δεν έχει καμία σχέση με το παλιό παρελθόν της ινδικής υποηπείρου. Με μια λέξη, η Ινδία γνώρισε χρυσή εποχή με το Ισλάμ και της έδωσε μια ώθηση ανοχής μεταξύ Ινδών και Μουσουλμάνων παρά τις κατακτήσεις και τα καταστροφικά τους συνακόλουθα. Δεν είναι συνεπώς μια εφήμερη ή παρασιτική εξωτερική μεταμόσχευση, όπως αφήνει να εννοηθεί ο Νεχρού στο βιβλίο του.

Αυτό το βαρυσήμαντο γεγονός είναι η ινδική Ανταρσία (1857-1858), που σηματοδοτεί ταυτόχρονα το τέλος της μογγολικής αυτοκρατορίας με την εξορία του τελευταίου αυτοκράτορα της και το ξεκίνημα της διαίρεσης μεταξύ Μουσουλμάνων και Ινδών. Στην πραγματικότητα, ήταν οι Βρετανοί που διαίρεσαν την Ινδία δημιουργώντας έναν ανταγωνισμό μεταξύ Ινδών και Μουσουλμάνων.

Αξίζουν ως τέτοιο το ψευδώνυμό τους «δόλια Αλβιόνα» με τις δραματικές συνέπειες που γνωρίζουμε σήμερα. Οι στρατιώτες της υποτιθέμενης «Honorable East Indian Company» (East India Company) που ονομάζονται Σιπάι επαναστάτησαν εναντίον των Άγγλων αφεντών τους το 1857, λόγω του λίπους που χρησιμοποιούταν για τα νέα φυσίγγια που προερχόταν από ζώα (αγελάδες και χοίρους ). Καθώς αυτά τα φυσίγγια εκπωματίζονται με τα δόντια πριν από τη χρήση τους, οι μουσουλμάνοι και οι Ινδοί δεν ήθελαν να παραβιάσουν τη θρησκεία τους. Ο πρώτοι ανυπότακτοι τιμωρήθηκαν.

Αυτό ήταν το σήμα για την εξέγερση. Το Δελχί και το Λούκνονα κατακτώνται από τους αντάρτες. Η βρετανική αυτοκρατορία θα επικουρηθεί από τους Σικ του Πουντζάμπ και τις ενισχύσεις που έφτασαν από το Λονδίνο για να πνίξει αυτή την εξέγερση που ήταν στην πραγματικότητα η τελευταία προσπάθεια της Μογγολικής Αυτοκρατορίας να αναστηθεί. Αμέσως οι Βρετανοί ανακτούν τα χαμένα εδάφη και θέτουν τέλος στην εξέγερση με αδίστακτη σκληρότητα. Οι γιοι του τελευταίου αυτοκράτορα εκτελούνται συνοπτικά και οι αιχμάλωτοι σκοτώνονται από πυρά κανονιού. Ολόκληρα χωριά καταστρέφονται.

Όχι μόνο θα διαλυθεί η Βρετανική Εταιρεία Ανατολικών Ινδιών, αλλά γεννιέται μια νέα αποικιακή οντότητα, το British Raj (Βρετανικές Ινδίες) το 1877. Με μια λέξη, η Βρετανική αυτοκρατορία γίνεται ο νέος κυρίαρχος της Ινδίας.
Το πιο σημαντικό, οι Βρετανοί δεν ήθελαν πλέον την ενότητα της ινδο-μουσουλμανικής μονάδας. Οι υπηρεσίες πληροφοριών τους ξεκίνησαν το έργο υπονόμευσης τους. Οι Ινδοί και οι Μουσουλμάνοι που αγωνίστηκαν χέρι-χέρι και με αδελφότητα θα γίνουν οι εχθροί του αύριο.

Το πλαίσιο του δεύτερου παγκόσμιου πολέμου ωθεί τους Βρετανούς να αναζητήσουν την υποστήριξη των Ινδών στην πολεμική προσπάθεια. Το Κογκρέσο που δημιουργήθηκε το 1885, κατά τη διάρκεια του βρετανικού Raj απαιτεί υπό την καθοδήγηση του Γκάντι την ανεξαρτησία της Ινδίας. Αλλά η Μουσουλμανική Λίγκα αγωνίζεται για ένα ανεξάρτητο κράτος στα απόνερα των συγκρούσεων μεταξύ των δύο κοινοτήτων. Οι Βρετανοί αποφάσισαν τελικά να χωρίσουν τη χώρα το 1947 παρά τις διαμαρτυρίες από του Νεχρού και τού Γκάντι.

Από εκείνη τη στιγμή, το νέο ινδικό κράτος γίνεται αντίπαλος των Πακιστανών Μουσουλμάνων. Η σύγχρονη εποχή χαρακτηρίζεται από μια σύγκρουση πολιτισμών μονής κατεύθυνσης. Ο ινδικός πολιτισμό σε συνδυασμό με τους άλλους πολιτισμούς, μεταξύ των άλλων του ιουδαιο-χριστιανικού πολιτισμού, επιδιώκουν να κερδίσουν την υποστήριξη της Ινδίας η οποία έγινε μια  ινδουιστική δύναμη παρά την παρουσία μερικών εκατομμυρίων μουσουλμάνων στην Ινδία. Η τελευταία πέφτει σώμα και ψυχή σε αυτή την αντιπαράθεση.

Μετά από δύο παρενθέσεις που χαρακτηρίζονται από την συμμαχία μεταξύ της Ουάσιγκτον και του Πακιστάν κατά του κομμουνισμού και της Σοβιετικής Ένωσης και στον πόλεμο κατά της τρομοκρατίας μετά τις επιθέσεις της 11ης Σεπτεμβρίου 2001, η επιστροφή της σύγκρουσης των πολιτισμών χαρακτηρίζει σήμερα τις σχέσεις του Πακιστάν με τον υπόλοιπο κόσμο.

Καθόσον οι γεωστρατηγικές λειτουργίες του ψυχρού πολέμου και της καταπολέμησης της τρομοκρατίας δεν λειτουργούν πλέον, επιστρέφει το ιστορικό σοκ των πολιτισμών. Δύο παραδείγματα αρκούν για να το αποδείξουμε.

Πρώτον, η προσέγγιση μεταξύ Ισραήλ και Ινδίας. Τον Ιούλιο του 2017, ο Ναρέντρα Μόντι, επικεφαλής της ινδικής κυβέρνησης, επισκέπτεται για πρώτη φορά το Τελ Αβίβ. Στη συνέχεια, στις 14 Ιανουαρίου, ο ισραηλινός πρωθυπουργός Benyamin Netanyahu πηγαίνει στο Νέο Δελχί. Το Ισραήλ έγινε ο τέταρτος μεγαλύτερος προμηθευτής όπλων της Ινδίας, μετά από τις Ηνωμένες Πολιτείες, τη Ρωσία και τη Γαλλία (το drone Heron και το σύστημα πυραύλων Barak 8 είναι από τα αγαπημένα όπλα των Ινδών). Αλλά μόνο η απόρριψη του Ισλάμ και η φερόμενη απειλή που αντιπροσωπεύει, εξηγεί μια τέτοια προσέγγιση.

Εξάλλου, οι Ηνωμένες Πολιτείες ενισχύουν τη στρατηγική συνεργασία τους με την Ινδία. Ο υπουργός Εξωτερικών, Mike Pompeo, επισκέφθηκε το Νέο Δελχί το Σεπτέμβριο 2018. Η διαδικασία αυτή συνοδεύεται από επιδείνωση των σχέσεων μεταξύ των Ηνωμένων Πολιτειών και του Πακιστάν. «Το Πακιστάν δεν μας έδωσε τίποτα παρά ψέματα και μπελάδες», δήλωσε ο πρόεδρος των ΗΠΑ, Donald Trump. Το Πακιστάν υποστηρίζει ανοιχτά τον αγώνα των Ταλιμπάν εναντίον των αμερικανικών δυνάμεων στο Αφγανιστάν, τον οποίον το Ισλαμαμπάντ χαρακτηρίζει ως «ιερό πόλεμο».

Εν τω μεταξύ, το Πεντάγωνο ανακοίνωσε το Σεπτέμβριο ότι είχε βάλει τέρμα στη βοήθεια ύψους 300 εκατομμυρίων δολαρίων προς το Ισλαμαμπάντ. Το πρόσχημα είναι η υποστήριξη των πακιστανικών υπηρεσιών πληροφοριών στους Ταλιμπάν στο Αφγανιστάν. Το Πακιστάν μπορεί στη συνέχεια να στραφεί σε άλλες χώρες, όπως τη Κίνα, για βοήθεια για την άμυνα και την οικονομία του. Οι Ηνωμένες Πολιτείες και η Ινδία έγιναν αντίπαλοι της Κίνας.

Οι Ηνωμένες Πολιτείες και η Ινδία θα διεξάγουν του χρόνου κοινές στρατιωτικές ασκήσεις στη ξηρά, τη θάλασσα και τον αέρα. Υπέγραψαν επίσης τη συμφωνία Comcasa (Communications Comptability and Security Agreement) που θα επιτρέψει στο Νέο Δελχί να επωφεληθεί από το ευαίσθητο αμερικανικό οπλισμό.

Φαίνεται λοιπόν ότι οι προβλέψεις του Χάντινγκτον επαληθεύονται σήμερα για την ινδική περίπτωση λόγω της ιστορικής διαλεκτικής μεταξύ του Ισλάμ και της Ινδίας. Αφού κυριαρχούσαν πολιτικά και θρησκευτικά αυτή η χώρα για αιώνες, οι ινδοί μουσουλμάνοι τελικά δημιούργησαν το κράτος τους στην ινδική υποήπειρο, κράτος το οποίο μισείται αιώνια από τους κυριαρχούμενους του χθες. Οι τελευταίοι μπορούν σήμερα να στηριχθούν στη βοήθεια του ιουδαϊκού χριστιανικού πολιτισμού για να διευθετήσουν τους λογαριασμούς τους με τους μουσουλμάνους αντιπάλους τους. Αυτή είναι η επιστροφή του στρόφαλου της Ιστορίας.

 

 

Πηγή: ΠΑΛΛΑΣ – Αποκλειστικά για το Strategika51.org – infognomonpolitics.blogspot.com

 

 

OmegaNbc.com

 

 

* Σε περίπτωση που σε κάποιο άρθρο, εντοπίσετε λανθασμένες πληροφορίες, επικοινωνήστε μαζί μας στο email: news@OmegaNbc.com, ώστε να αποκαταστήσουμε την ορθότητα τους, παρέχοντας μας τις ανάλογες αποδείξεις.

*Το OmegaNbc.com σε αντίθεση με άλλα ΜΜΕ, διορθώνει τυχόν λάθος, ή ψευδής ειδήσεις όπου τις εντοπίσει, δίνοντας ανάλογο «βάρος» στην διόρθωση τους.

*OmegaNbc.com Πρώτα έγκυρα & μετά έγκαιρα.

*Το OmegaNbc.com σε αντίθεση με άλλα ΜΜΕ, αναφέρει πάντα την πηγή, από την οποία αναδημοσιεύει άρθρα η ειδήσεις.

* Το OmegaNbc.com Επιτρέπει την αναδημοσίευση, με προϋπόθεση την αναφορά της ενεργής ηλεκτρονικής διεύθυνσης της ιστοσελίδας παραγωγής, https://OmegaNbc.com/

 

Tο OmegaNbc.com δημοσιεύει κάθε σχόλιο το οποίο είναι σχετικό με το θέμα στο οποίο αναφέρεται το άρθρο. 

Ο καθένας έχει το δικαίωμα να εκφράζει ελεύθερα τις απόψεις του. 

Ωστόσο, αυτό δεν σημαίνει ότι υιοθετούμε τις απόψεις αυτές και διατηρούμε το δικαίωμα να μην δημοσιεύουμε,
προκλητικά, συκοφαντικά ή υβριστικά σχόλια όπου τα εντοπίζουμε. 

Σε κάθε περίπτωση ο καθένας φέρει την ευθύνη των όσων γράφει 
και το OmegaNbc.com ουδεμία νομική ή άλλη ευθύνη φέρει.

«Διαφωνώ με ό,τι λες, αλλά θα υπερασπισθώ μέχρι θανάτου το δικαίωμά σου να το λες.» Φραγκίσκος Μαρία Αρουέ «Βολταίρος» (1694-1778).

Δικαίωμα συμμετοχής στη συζήτηση έχουν μόνο όσοι έχουν επιβεβαιώσει το email τους στην υπηρεσία disqus.com